ร้องนั้นดังสะท้อนอยู่ในอากาศ ทำให้ผู้ได้ยินต่างสะท้านไปทั้งใจ
“สวบ!”
กวนสีหลิ่นฉวยโอกาสตอนที่ผู้ฝึกวิชามารที่ถูกตัดขาสองข้างล้มลงไป ดาบใหญ่ในมือพุ่งแทงออกไป ทะลุหัวใจของอีกฝ่ายด้วยความเร็วดุจสายฟ้า
เห็นเพียงผู้ฝึกวิชามารที่ล้มลงไปบนพื้นเบิกตาโพลง สองมือกำดาบแหลมที่แทงทะลุหน้าอกของเขาไว้แน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเจ็บใจ เลือดกระอักออกจากปากของเขา ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ได้ยินเพียงเสียงครางในลำคอ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะล้มลงไป และสิ้นใจตายทั้งอย่างนั้น…
ครั้นเห็นคนหนึ่งถูกฆ่า ผู้ฝึกวิชามารที่เหลือดวงตาแดงก่ำ เพลิงแค้นลุกท่วมในใจของพวกเขา รู้สึกเพียงอัปยศอดสู ด้วยพลังของพวกเขาสี่คนร่วมมือกันหากยังไม่อาจเอาชีวิตเขาได้อีก เกรงว่าพวกเขาคงยากจะอธิบายกับเจ้าแห่งมารได้แล้ว วันนี้ ที่นี่ หากไม่ใช่พวกเขาตาย กวนสีหลิ่นก็ต้องตาย!
“ฆ่าเขา!”
เสียงอันกระหายเลือดดังก้อง การจู่โจมของพวกเขารวดเร็วขึ้นหลายส่วน ดุเดือดรุนแรงทุกกระบวนท่า แต่ละดาบล้วนหมายเอาชีวิตของกวนสีหลิ่น!
ชั่วขณะนี้ พวกเขาไม่คิดจะจับเขากลับไปเป็นๆ อีกแล้ว คิดเพียงว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้เขารอดออกไปจากที่นี่ได
