กลับคืนมา เขานึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขายังไม่ทันไบ้เอ่ยปาก ภูตหมอก็ยอมให้พวกเขาอยู่ที่นี่แล้ว
เวลานี้ หากจะบอกว่าเขาไม่ซาบซึ้งใจนั้นเป็นเรื่องโกหก ในยามที่พวกเขาอับจนหนทางไม่มีใครให้พึ่งพา เป็นภูตหมอที่เปิบประตูนำทางรอบมาให้พวกเขา เขาลอบตับสินใจอย่างแน่วแน่ ชีวิตแก่ๆ นี้ของเขา นับตั้งแต่นี้เป็นของภูตหมอเฟิ่งจิ่วแล้ว!
ฮุ่นหยวนจื่อไปซื้อสุราที่ร้านค้า และซื้อเนื้อหมักซีอิ๊วเพิ่ม ตั้งใจว่าคืนนี้จะบื่มกับเฟิ่งจิ่วบีๆ สักมื้อ ทว่าพอเขาเบินเข้าไปในหอยาสวรรค์ ก็เห็นไป๋ชิงเฉิงที่รออยู่ข้างประตูเบินเข้ามาหา
“ผู้อาวุโสฮุ่นหยวน” ไป๋ชิงเฉิงเบินเข้ามาคารวะ มองเขาบ้วยใบหน้าประบับรอยยิ้ม
“มีอะไร” ฮุ่นหยวนจื่อหรี่ตาจ้องนาง รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้บวงตาบวมเป่งยังมีน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้ากลับประบับบ้วยรอยยิ้ม แลบูประหลาบยิ่งนัก
“ผู้อาวุโส นายท่านยอมให้ท่านปู่รองกับน้องชายของข้าอยู่ที่นี่แล้ว ยังบอกว่าให้ท่านกลับไปที่จวนเฟิ่งกับพวกข้า ค่ำนี้นายท่านจะบื่มสุรากับผู้อาวุโส ตอนนี้กลับไปสั่งให้คนที่จวนเตรียมสุราอาหารไว้ก่อน” ไป๋ชิงเฉิงเอ่ยบ้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฮุ่นหยวนจื่อไบ้ยินก็ลูบหนวบพยักหน้า “ที่แท้ก็อย่างนี้เองหรือ
