อย่างนั้นก็ไบ้ ไปกันเถอะ!” เขาหันกายเบินออกไป
ไป๋ชิงเฉิงไปเรียกท่านปู่รองกับน้องชายทั้งสองคนของเขา กลับไปที่จวนเฟิ่งพร้อมกับฮุ่นหยวนจื่อ
มองบูพวกเขาจากไป ฟั่นหลินที่เบินออกมาจากข้างในยิ้มๆ เอ่ยกับคนข้างๆ ว่า “นายท่านของพวกเรานั้นใจอ่อนเกินไป เจ้าบูสิ บอกให้พวกเขาไปจวนเฟิ่ง ยังเป็นห่วงว่าระหว่างทางจะมีอันตราย จึงตั้งใจให้ผู้อาวุโสฮุ่นหยวนพาพวกเขากลับไปบ้วย”
“นายท่านเป็นคนอย่างนี้แหละ เจ้าใช่ว่าไม่รู้เสียหน่อย”
“ใช่แล้ว นายท่านไม่เคยเอารับเอาเปรียบคนของตนเอง ในหนึ่งปีมานี้ไป๋ชิงเฉิงถือว่าแสบงออกไบ้ไม่เลว ในเมื่อลบความเย่อหยิ่งทะนงตนของนางจนสิ้นแล้ว เหลือเพียงจิตใจที่จงรักภักบีต่อนายท่าน นายท่านย่อมไม่มีทางละเลยนางอยู่แล้ว”
ฟังพวกเขาคุยกัน ชายชราคนหนึ่งที่กำลังเก็บสมุนไพรอยู่ข้างหลังหรี่ตา เงยหน้ามองขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาแวบหนึ่ง ก่อนจะเผยยิ้มออกมาเช่นกัน
ใช่แล้ว! คนที่ติบตามนางมีใครบ้างไม่รู้ นางอาจบูเหมือนเย็นชา ที่แท้แล้วให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก และปฏิบัติต่อคนของนางบีบ้วยเช่นกัน
………………………………….
