ับทำให้ เด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบสองคนเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง จัวจวินเยวี่ยแยกทางกับพวกเฟิ่งจิ่ว เขามุ่งหน้ากลับไปที่ตระกูลก่อน ส่วนเฟิ่งจิ่วกับฮุ่นหยวนจื่อก ก็พาคนของตระกูลไป๋มาถึงเมืองร้อยนที
“ที่นี่ก็คือเมืองร้อยนที ระหว่างทางขี่อาวุธบินพลางพูดคุยกันไปด้วย ระยะทางถือว่าไม่ไกลมากใช่ไหมเล่า” ฮุ่นห หยวนจื่อยิ้มตาหยี พูดกับคนของตระกูลไป๋
ทั้งสามคนเพราะครอบครัวถูกฆ่าล้างโคตร อารมณ์จึงยากจะผ่อนคลายลงได้ แต่พอเห็นเขาหันมาถามด้วยรอยยิ้ม ท่านปู่รอ องเผยยิ้มพยักหน้า “โชคดีที่มีทั้งสองท่านคอยคุ้มกัน ไม่เช่นนั้นเกรงว่าป่านนี้พวกข้าก็ยังมาไม่ถึงที่นี่”
“คนพวกนั้นหลังจากสูญเสียผู้แข็งแกร่งไปสามสิบกว่าคนก็ไม่ได้ส่งคนมาไล่ล่าอีก ข้าคิดว่าในระยะนี้พวกเขาน่าจะ ไม่ปรากฏตัวอีกแล้ว โดยเฉพาะหลังจากมาถึงหอยาสวรรค์ พวกเจ้ายิ่งวางใจได้ อยู่ที่หอยาสวรรค์ ไม่มีใครกล้าทำอะไร คนของภูตหมอในถิ่นของนาง”
ฮุ่นหยวนจื่อยิ้มปลอบใจพวกเขา ไม่ให้พวกเขากังวลมากไป
ท่านปู่รองไป๋ที่ได้ยินฮุ่นหยวนจื่อพูดเช่นนั้น กลับเผยสีหน้ากลัดกลุ้ม “ตอนนี้ข้ากลัวก็แต่ ไม่รู้ว่าภูตหมอ จะยอมรับน้องชายทั้งสองของชิงเฉิงหรือไม่ เพราะข้าได้ย
