ินมาว่า ตอนนั้นชิงเฉิงทำเรื่องที่เสียมารยาทต่อภูตหมออย่าง งมาก เกรงว่า…”
“ไม่ต้องคิดมากๆ ภูตหมอไม่ใช่คนใจคอคับแคบอย่างนั้น” ฮุ่นหยวนจื่อโบกมือ ยิ้มตาหยีหันไปมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ ๆ ก่อนถามว่า “เจ้าว่าใช่หรือไม่”
ได้ยินทั้งสองคุยกัน เฟิ่งจิ่วไม่ได้สอดแทรกแต่อย่างใด ตอนนี้ตาเฒ่ายิ้มตาหยีหันมามองเธอ เธออดยักคิ้วไม่ได้ เห หลือบมองท่านปู่รองกับเด็กสองคนแวบหนึ่ง ถามว่า “หากภูตหมอไม่รับพวกเขาสองคน ท่านคิดจะทำอย่างไร”
ชายชราถอนหายใจ ส่ายหน้าตอบว่า “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ ทำได้เพียงตัดสินใจตามสถานการณ์ไปก่อน”
เฟิ่งจิ่วละสายตาออกไป หันมองข้างหน้า เอ่ยเสียงเนิบๆ ว่า “ข้างหน้าก็คือหอยาสวรรค์แล้ว”
เด็กน้อยสองคนได้ยินเฟิ่งจิ่วพูดก็ดวงตาเป็นประกาย อดถามไม่ได้ “คุณชาย อย่างนั้นก็หมายความว่าพวกข้าจะได้เจอพี สาวแล้วใช่หรือไม่”
“อืม พี่สาวของพวกเจ้า กำลังทำงานอยู่ในหอยาสวรรค์” เฟิ่งจิ่วตอบโดยไม่หันกลับมามอง
ทั้งสองเห็นว่าข้างหน้าก็คือหอยาสวรรค์แล้ว จึงรีบสาวเท้าออกวิ่ง “ท่านปู่รอง คุณชาย พวกข้าไปหาพี่สาวก่อน”
………………………………….
