ทธิ์ที่จะสั่งให้พวกเขาทำเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
เฟิ่งจิ่วโยนเหรียญเงินให้พวกเขา “แบ่งกันก็แล้วกัน!”
“ขอบคุณท่านมาก” ผู้ฝึกตนพวกนั้นยิ้มอย่างยินดีปรีดา รีบขนย้ายศพออกไป
เวลานี้ ผู้ดูแลที่ช่วยเฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กทารกเดินเข้ามา ยื่นเด็กคืนให้เธอ “นายท่าน คุณชายน้อยอยู่นี่ขอรับ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับไป เอ่ยกับเขาว่า “เจ้ากลับไปก่อนก็แล้วกัน! เรื่องที่ข้าสั่งรีบไปจัดการด้วยเล่า”
“ขอรับ ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้” ผู้ดูแลคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะกลับเข้าเมืองไปก่อน
ทางนั้น ฮุ่นหยวนจื่อมองท่านปู่รองไป๋ เอ่ยว่า “เจ้าไม่ทำแผลก่อนหรือ หากปล่อยให้เลือดไหลต่อไปเช่นนี้ เดาว่า าเจ้าคงมีชีวิตไปไม่ถึงเมืองร้อยนทีแล้ว”
“ได้ๆ ข้าจะรีบทำแผลเดี๋ยวนี้ รีบทำเดี๋ยวนี้” ท่านปู่รองไป๋ได้สติกลับคืนมา หยิบยาออกมา ฉีกเสื้อพันแผลแบบง่า ายๆ การต่อสู้ในวันนี้ องครักษ์สองคนที่เหลือล้วนตายอยู่ที่นี่ ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาสามคนแล้ว
เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กทารกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฝาแฝดคู่นั้นที่ดวงตายังปรากฏแววหวาดกลัวอย่างชัดเจน นัยน์ตาสุกใสข ของเธอจับจ้องไปที่พวกเขาสองคน…
