“ไม่เป็นไร ไม่ได้บาดเจ็บมาก กลับไปทายาสักหน่อยก็หายแล้ว เจ้าเจ็ด บอกพี่สามมาว่ายังมีตรงไหนที่เจ็บอีก?”
“ท่านถามเขา เขาจะบอกชัดเจนได้อย่างไร? พี่สาม รีบพาเขาไปโรงหมอดีกว่า” เรื่องแบบนี้ เยี่ยนเหออันไม่เชื่อถือจูชีสักนิด เกรงว่าคนทึ่มผู้นี้กลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วงแล้วพูดเบากว่าความจริง
อวี๋จิ้งฉีที่ถูกคนมองข้ามมาแต่ต้น “…”
พวกเจ้าจะแบ่งใครสักคนมาดูอาการข้าบ้างก็ไม่ได้?
คนที่ถูกตีไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวเสียหน่อย อีกอย่าง ข้ายังได้รับบาดเจ็บเพราะเขาอีกต่างหาก
“แค่ก ๆ ข้าก็ถูกตีเหมือนกัน!”
เยี่ยนเหออันหันหน้ามามองแล้วก็ต้องประหลาดใจ “จิ้งฉี ทำไมเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย?”
อวี๋จิ้งฉีไร้คำจะกล่าว “ข้าถูกตีด้วยกันกับเขา เจ้าว่าอย่างไรเล่า?”
เยี่ยนเหออันนึกละอายใจ “ขอโทษด้วย จิ้งฉี เมื่อครู่นี้ข้าไม่ทันเห็นเจ้า…”
“ข้าเห็นแล้ว ในสายตาเจ้ามีแต่จูซุ่นเต๋อ ข้าก็แค่ต้นหญ้าริมทาง ไม่สำคัญเลยสักนิด” อวี๋จิ้งฉีพูดเยาะเย้ยตัวเอง
เยี่ยนเหออันขอโทษอีกครั้ง “ขอโทษ”
“เอาเถอะ สามารถได้รับคำขอโทษจากคุณชายเยี่ยน ข้าก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว…” น้ำเสียงยังคงแฝงแววตัดพ้ออย่างไม่อาจปิดบัง
เยี่ยนเหออันได้แต่ปลอบใจเขาอีกครั้ง
เพราะเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของคนทั้งสอง หลังจากจูซานกับเยี่ยนเหออันพาพวกเขาไปถึงโรงหมอแล้วค่อยถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
พอได้ยินว่าเป็นฝีมือเจียงจิ่งถง เยี่ยนเหออันก็ประหลาดใจมาก “ทำไมถึงไปเกี่ยวข้องกับเขาได
