บทที่ 801 ถ้ากล้าฟ้อง ข้าจะอัดเจ้า
“ข้าไม่สน ข้าจะฟ้อง” จูชีเถียงกลับคอแข็ง “พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่งั้นหรือ แม่ข้าบอกไว้ว่ายิ่งไม่ให้บอกคนอื่นก็ยิ่งต้องพูด นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเจ้ากลัว ถ้าข้าไม่พูดต่างหากถึงจะเรียกว่าโง่…”
“มารดามันเถอะ! เจ้าบังคับให้ข้าลงมือเองนะ หากไม่สั่งสอนเจ้าเสียบ้าง เจ้าคงไม่รู้สินะว่ากำลังมีเรื่องกับใคร” เจียงจิ่งถงพลันออกแรงบีบไหล่จูชี
จูชีรู้สึกเจ็บจึงร่ำร้องออกมาอย่างตกใจ “พวกเจ้ากล้า?! ข้าจะฟ้องเหออัน ฟ้องพี่สาม ฟ้องท่านแม่ บอกว่าพวกเจ้ารังแกข้า…พวกเจ้ารอดูได้เลย แม่ข้าจะต้องจัดการพวกเจ้าแน่!”
“แม่ข้าโหดยิ่ง นางชอบใช้มีดฟันคน คอยดูเถอะว่าแม่ข้าจะเชือดพวกเจ้าอย่างไร”
“ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้ปลายเส้นขน คนในครอบครัวข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
……
ท่าทางดุร้ายก็จริง แต่ถ้าไม่น้ำตาไหลเพราะรู้สึกเจ็บอาจได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่านี้
เจียงจิ่งถงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรังแกเด็กน้อยอยู่อย่างไรอย่างนั้น
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเขาไม่ปิดปากจูชีเอาไว้ หลังเกิดเรื่องแล้วจูชีเอาความไปฟ้องเยี่ยนเหออัน นั่นมิเท่ากับว่าเขาหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวหรอกรึ?
วิธีที่ดีที่สุดในการสั่งสอนเด็กน้อยคืออะไร?
ก็คือตีอย่างไรเล่า
อย่างน้อย เจียงจิ่งถงก็คิดเช่นนั้น
เขาจึงกระชากคอเสื้อจูชีแล้วอัดเข้าที่ท้องอีกฝ่ายโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“เจ็บ…”
คราวนี้จูชีน้ำตาไหลพรากออกมาจริง ๆ แล้ว
“ลองฟ
