บทที่ 802 ปกป้องตัวเองน่ะเข้าใจไหม?
แม่เจ้าโว้ย มีคนมาสักทีสิ เจ้าหมอนี่ก็ทึ่มเป็นบ้า แทบจะทำร้ายข้าจนตายอยู่แล้วเนี่ย!
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ ข้าจะไม่มายุ่งแล้ว
ฮือ ๆๆ…ข้าน่าสมเพชเป็นบ้า!
คาดว่าแม้แต่เยี่ยนเหออันก็คงคิดไม่ถึงเช่นกันว่าก่อนที่เขาจะได้แนะนำจูชีให้กับอวี๋จิ้งฉีอย่างเป็นทางการ อวี๋จิ้งฉีก็กลายเป็น ‘เพื่อนร่วมชะตากรรม’ กับจูชีไปก่อนแล้ว
ถึงตอนที่เยี่ยนเหออันกับจูซานไปพบคนทั้งสอง พวกเขาก็นอนแผ่หราอยู่บนพื้น ใบหน้าลายพร้อย
“ซุ่นเต๋อ?!”
“เจ้าเจ็ด?!”
เยี่ยนเหออันกับจูซานตกใจจนขวัญหาย รีบวิ่งเข้ามาหา
พวกเขาประคองจูชีขึ้นมาแล้วถามอย่างเป็นห่วง “เจ้าเจ็ด เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”
“ซุ่นเต๋อ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”
……
จูชีพลันน้ำตาไหลพราก ร้องไห้ฟ้องกับจูซานเหมือนเด็ก ๆ “พี่สาม ข้าถูกคนตี ฮือ ๆๆ…เจ็บมากเลย!”
“เด็กดี ไม่เป็นไรนะ บอกพี่สามว่าเจ้าเจ็บตรงไหน พี่สามจะช่วยเป่าให้” จูซานทั้งปวดใจทั้งร้อนใจ อยากตรวจดูอาการบาดเจ็บของจูชี แต่ก็ต้องปลอบโยนเสียก่อน
“เจ็บตรงนี้ ตรงนี้ด้วย…” จูชีบอกด้วยเสียงอู้อี้พลางชี้ตำแหน่งที่เจ็บไปทีละจุด
ขณะที่เขาชี้ จูซานกับเยี่ยนเหออันก็มองตามมือของเขาไล่ตรวจสอบไปทีละจุด
เนื่องจากตอนนี้เขาเป็นปัญญาชน จูซานเกรงว่าอาจได้รับบาดเจ็บถึงกระดูก จึงลองคลำจุดที่บาดเจ็บไปด้วย
เมื่อพบว่าเป็นบาดแผลภายนอกเท่านั้น จูซานค่อยผ่อนลมหายใจออกมา
