บทที่ 800 จูชีหายไปไหน?
จูชียิ้มก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว ยังจะสำลักน้ำลายอีก? ฮ่า ๆๆๆ…เจ้านี่น่ารักจริง ๆ!”
ในที่สุดก็คว้าโอกาสคืนประโยคนี้ให้เยี่ยนเหออันได้เสียที จูชีดีใจอย่างยิ่ง
เยี่ยนเหออันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เพียงรู้สึกว่าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “คนที่น่ารักคือเจ้ามากกว่าไหม?”
จูชีมุ่ยปาก “ไม่ใช่เสียหน่อย ข้าคิดว่าเจ้าน่ารักมาก น่ารักกว่าข้ามาก ๆ จริง ๆ นะ ข้าไม่ได้โกหก”
ได้ยินประโยคแย้งกลับเช่นนั้น ความหม่นหมองในใจเยี่ยนเหออันก็พลันสลายไป
เมื่อคดีตระกูลเฉินสิ้นสุดลง การเรียนในโจวเสวียของจูชีก็เริ่มดำเนินไปตามปกติ
วันนี้แสงแดดสดใส ท้องฟ้าไร้เมฆ
จูชีฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสวีอย่างเป็นทางการ โดยมีคณาจารย์และลูกศิษย์ของโจวเสวียเป็นสักขีพยาน
เยี่ยนเหออันรู้สึกยินดีแทนจูชี ตั้งใจไว้ว่าประเดี๋ยวจะแนะนำเขาให้อวี๋จิ้งฉีได้รู้จัก เลี่ยงไม่ให้ฝ่ายหลงฟังคำใส่ร้ายของคนอื่นจนเข้าใจว่าจูชีเป็นคนเช่นนั้นจริง ๆ
ถ้าคนใสซื่ออย่างจูชีเป็นคนแบบนั้น บนโลกนี้ก็คงไม่มีใครใสซื่ออีกแล้ว!
“อย่าลืมนัดของพวกเราล่ะ” เห็นจูชียังคงยืนพูดอะไรอยู่ข้างกายผู้อาวุโสสวี เยี่ยนเหออันจึงไม่รีบร้อนเข้าไปแทรก เพียงกำชับอวี๋จิ้งฉีเอาไว้
ด้วยเกรงว่าอีกสักหน่อยคงมีคนพลุกพล่านแล้วจะหาเขาไม่พบ
“รู้แล้ว ข้าจะรออยู่ตรงนี้” อวี๋จิ้งฉีกลอกตาขึ้นฟ้า ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ
แล้วก็เป็นเหมือนที่เยี่ยนเหออ
