ันคาดไว้ เมื่อพิธีการสิ้นสุดลง คนในลานพิธีก็เดินเพ่นพ่านไปทั่ว บรรยากาศคึกคักวุ่นวาย
เขาเดินหาจูชีไปทั่วแต่ก็ยังไม่พบคน
“พี่สาม พี่สาม…”
พลันเห็นเงาของจูซาน เขาจึงรีบร้องทัก
จูซานหันหน้ากลับมา “เจ้าหาเจ้าเจ็ด? เมื่อครู่เขาอยู่ทางนั้น…”
ชี้นิ้วพลางบอกตำแหน่งของจูชีให้เยี่ยนเหออัน
แต่คลาดสายตาไปเพียงพริบตาเดียว จูชีที่อยู่ในสายตาเขามาตลอดกลับหายไปเสียแล้ว
“คนล่ะ?”
“พี่สาม เมื่อครู่ท่านเห็นซุ่นเต๋ออยู่ตรงนั้นหรือ?” เยี่ยนเหออันคอยืดคอยาว เมื่อครู่เขาก็เห็นจูชีอยู่ทางนั้นเช่นกัน แต่คนมากเกินไป เบียดกันไปเบียดกันมา สักพักก็ไม่เห็นคนแล้ว
“ใช่ ครู่ก่อนเขายังอยู่ตรงนั้น…” จูซานก็จนปัญญาเช่นกัน “คนเยอะเกินไป ข้ายังบอกเขาอยู่เลยว่าอย่าไปไหนส่งเดช เพราะเจ้ามีธุระกับเขา”
“ไปกับผู้อาวุโสสวีแล้วหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก เขาบอกผู้อาวุโสสวีแล้วว่าเสร็จพิธีจะไปหาเจ้า” เมื่อครู่จูซานยืนอยู่ใกล้กับจูชีจึงได้ยินชัดเจนว่าจูชีพูดอะไรบ้าง เขากล่าวอีกว่า “ผู้อาวุโสสวียังกำชับเขาว่าอย่าเอาแต่เล่น ให้ทำการบ้านด้วย”
เยี่ยนเหออันได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะ “ฮ่า ๆๆ…ใครล้วนสามารถลืมทำการบ้านได้ แต่ซุ่นเต๋อไม่มีทางลืมแน่นอน”
ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้จูชีหายไปไหน?
ที่แท้ คนหลายคนเมื่อครู่นี้จงใจยืนขวางสายตาของพวกเขา ทั้งยังส่งคนมาบอกจูชีว่า “สหายจู สหายเยี่ยนให้เจ้าไปหาเขาที่ด้านหลัง เขารอเจ้าอยู่ทางนั้น”
จูชีมองไปทั่วก็ไม่เห็
