นเยี่ยนเหออัน ได้ยินอย่างนั้นก็เข้าใจว่าเป็นเรื่องจริงจึงตามอีกฝ่ายออกไป
ขณะที่เยี่ยนเหออันกับจูซานมองหาคนอยู่ทางนี้ คนหลายคนนั้นก็เดินตามมาข้างหลังจูชี รูปร่างสูงใหญ่ของพวกเขาสามารถปิดบังเงาร่างจูชีได้อย่างแนบเนียน
กล่าวได้ว่า พวกเขาพาตัวจูชีไปใต้เปลือกตาของพวกจูซานนี่เอง
แม้ก่อนหน้านี้จูชีก็อยู่ในโจวเสวีย แต่เวลาส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในเรือนพักของผู้อาวุโสสวี น้อยนักที่จะออกมา จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบนอกของโจวเสวีย
คนกลุ่มนั้นพาเขาเดินอ้อมรอบเดียวก็ทำให้เขาสับสนไปหมด
“เหออันอยู่ที่ไหนกันแน่? ทำไมอยู่ไกลเช่นนี้?”
“วางใจเถอะ อยู่ข้างหน้านี่เอง ใกล้แล้ว” เด็กหนุ่มที่ท่าทางเหมือนเป็นผู้นำมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
จูชีไม่นึกระแวง “ใกล้จะถึงแล้วจริงหรือ?”
“จริง!”
“เช่นนั้นก็ดี อยู่ไกลปานนี้ ข้ากลัวว่าอีกหน่อยจะหาทางกลับไม่เจอ” ว่าแล้วจูชีก็หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆๆ…ข้านี่โง่จริง มีพวกเจ้าอยู่นี่นา ถ้าข้าหาทางกลับไม่เจอ ให้พวกเจ้านำทางก็ได้”
ทว่ายิ่งเดินก็ยิ่งปลอดผู้คน
ขณะที่จูชีก้าวข้ามประตูวงจันทร์ก็พลันถูกคนผลัก
เขาถลาไปข้างหน้า หน้าแทบจะทิ่มพื้น
เคราะห์ดีที่จูชีตอบสนองไว เกาะภูเขาปลอมข้าง ๆ เอาไว้ได้ทัน
“เจ้าผลักข้าทำไม?” เขาหันกลับมาถามคนข้างกาย
คนผู้นั้นแค่นหัวเราะ “ข้าผลักเจ้าแล้วจะทำไม?”
จากนั้นก็ผลักจูชีอีกรอบ
จูชีหัวทิ่มไปข้างหน้า กล่าวอย่างงุนงง “ทำไมเจ้าต้องผลักข
