ตอนที่ 2396 ซุ่มโจมตี
ได้ยินคำตอบของเธอ ชายชราเงยหน้ามองเฟิ่งจิ่วด้วยความดีใจ ก่อนจะกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณคุณชายมากๆ!”
จัวจวินเยวี่ยส่งชายชราออกไป ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง พอกลับมานั่งที่โต๊ะ ก็เห็นตาเฒ่าลูบหนวดจ้องเฟิ่งจิ่ว
“เจ้าจงเกลียดจงชังไป๋ชิงเฉิงนั่นมากไม่ใช่รึ ทำไมยังคิดจะช่วยคนตระกูลไป๋อีก”
“ข้าจงเกลียดจงชังนางมากหรือ” เฟิ่งจิ่วเหล่มองเขา เอ่ยว่า “ที่ข้าสั่งให้นางทำงานระดับล่างที่หอยาสวรรค์ก็ แค่เพราะอยากจะลดความหยิ่งทะนงตนของนางลงบ้าง ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี กลับไปครั้งนี้นางกลับดูรื่นหูรื่นตามากกว ว่าตอนที่อยู่ในสำนักตะวันฉายขึ้นมากแล้ว”
เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ยกชาขึ้นจิบหนึ่งคำ “อีกอย่าง ท่านไม่ได้ยินที่เขาบอกหรือ ตระกูลไป๋ถูกฆ่าล้างตระกูลแล ล้ว เหลือเพียงต้นกล้าไม่กี่ต้น ในเมื่อพี่สาวของพวกเขาเป็นคนของข้า หากช่วยได้ก็ย่อมต้องช่วยหน่อย อย่างไร เดินทางกับพวกท่านสองคนก็ว่างจนน่าเบื่อจะแย่ ได้ยืดเส้นยืดสายบ้างก็ไม่เลว”
ตาเฒ่าได้ยินเช่นนั้นก็มุมปากกระตุก ส่วนจัวจวินเยวี่ยกลับไม่พูดอะไร เพียงยกชาขึ้นจิบ ราวกับไม่ได้ยินที่เธอ พูด
ทั้งสามนั่งดื่มชาในห้องครู่หนึ่ง พูดคุยกันอีกไม่นานก็แยกย้า
