ยกันไปพักผ่อน
กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา ท่านปู่รองตระกูลไป๋ที่ตื่นมารอพวกเฟิ่งจิ่วแต่เช้าไม่เห็นพวกเขาลงมาเสียที หลังจากถามค ครั้งแล้วครั้งเล่าจนมั่นใจว่าพวกเขายังไม่ออกไป จึงนั่งรอที่ชั้นล่างอย่างวางใจ
ตาเฒ่ากับจัวจวินเยวี่ยที่ตื่นก่อนแล้วเดินเล่นอยู่ในโรงเตี๊ยม มีเพียงเฟิ่งจิ่วที่นอนจนถึงเที่ยงแล้วค่อยตื่น นเพราะถูกเสียงร้องไห้ของเด็กทารกปลุกตื่น
หลังจากป้อนอาหารให้เด็ก จากนั้นก็เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขา ก็อุ้มลงมาที่ชั้นล่าง เห็นพวกเขานั่งกินอาหารและพูด ดคุยกันอยู่ที่ชั้นล่าง เธอจึงเดินไปหา
“ตื่นแล้วหรือ ข้าให้เสี่ยวเอ๋อร์ต้มโจ๊กให้พวกเจ้า เจ้ากินหน่อย แล้วก็ป้อนเด็กด้วย” ตาเฒ่าว่า ก่อนจะกวักมือ อเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้เขายกโจ๊กที่ต้มเสร็จแล้วมา
“คุณชาย” ท่านปู่รองไป๋ประสานมือคารวะเฟิ่งจิ่ว
“คุณชาย” เด็กน้อยสองคนก็ประสานมือคารวะเฟิ่งจิ่วตามท่านปู่รองของพวกเขาอย่างเคารพนอบน้อม
“นั่งเถอะ! อยากกินอะไรก็สั่ง เอาอาหารไปกินระหว่างทางด้วย พวกข้าไม่ได้แวะพักบ่อยนัก” เธอเอ่ย พยักหน้าให้พ พวกเขานั่งลง ส่วนตนเองก็อุ้มเด็กนั่งลงด้วย
ถึงแม้เฟิ่งจิ่วจะบอกให้พวกเขานั่งลงกินข้าวด้วยกัน แต่ท่านปู่รองกลับไม่กล้าให้เด็ก
