สองคนนั้นตีตนเทียบเท่าเธอ อ จึงพาทั้งสองไปนั่งอีกโต๊ะ บอกกับเฟิ่งจิ่วว่า “พวกข้าเพิ่งกินไป แล้วก็เตรียมอาหารแห้งบางส่วนไว้กินระหว่างท ทางแล้วด้วย”
เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากป้อนอาหารให้เด็ก ตนเองก็กินด้วย หลังจากนั้นทุกคนก็ออกเดินทาง มุ่งหน้ าไปยังเมืองร้อยนที
ระหว่างทางขณะผ่านเมืองบางแห่ง พวกเขาหยุดพักครู่หนึ่ง เฟิ่งจิ่วปลีกตัวออกไปครู่หนึ่ง ตามหาฐานที่ตั้งของกลุ่มอำน นาจใต้อาณัติเธอในเมืองแห่งนั้น ให้พวกเขาไปสืบเรื่องตระกูลไป๋ แล้วส่งข่าวไปที่หอยาสวรรค์
แต่ทว่า ขณะที่เฟิ่งจิ่วเข้าไปในเมือง พวกฮุ่นหยวนจื่อรอเธออยู่ที่นอกเมือง คนชุดดำกลุ่มหนึ่งกลับปรากฏตัว ล้ อมพวกเขาไว้จนมิด
มองดูคนชุดดำสามสิบกว่าคนนั้น แต่ละคนล้วนมีวรยุทธ์อยู่ในระดับเซียนเหิน ในนั้นยังมีผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์ เซียนรวมอยู่ด้วย ฮู่นหยวนจื่อลูบหนวดหรี่ตา
“จิ๊ๆ ช่างเลือกเวลาได้เหมาะสมจริงๆ ซ้ำยังพาคนมาไม่น้อยเสียด้วย! ดูพลังของแต่ละคนสิ แม้แต่ข้าเห็นแล้วก็ยังก กลัว”
เด็กสองคนที่อยู่ข้างๆ พอเห็นคนพวกนั้นปรากฏตัว สีหน้าพลันซีดเผือด หดตัวซ่อนอยู่ข้างหลังท่านปู่รองไป๋ สองมื อกำเสื้อของเขาไว้แน่น
