ท่านปู่รอง พวกเราไม่ไปตอนนี้เลยหรือ อยู่ที่นี่ต่อจะมีคนมาอีกหรือไม่” เด็กน้อยสองคนถามอย่างหวาดกลัวไม่หาย ใน นสายตายังคงมีแววตื่นกลัวเหลืออยู่
“ไม่หรอก คืนนี้พวกเขาจะไม่กล้ามาอีก พวกเจ้าสองคนกลับไปนอนในห้องเสีย มีปู่รองอยู่ ไม่ต้องกลัว” ชายชราปลอบขวั ญ มือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นคู่หนึ่งตบศีรษะของเด็กน้อยทั้งสองเบาๆ
ได้ยินคำพูดของชายชรา เด็กน้อยสองคนทำได้เพียงพยักหน้า เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมโดยไม่พูดอะไรอีก
ชายชราพาฝาแฝดเข้าห้องพักผ่อนเสร็จก็ออกมาเฝ้าอยู่ข้างนอก เขาหันไปมองห้องพักสองห้องนั้นด้วยท่าทางครุ่นคิด ในใจไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
เขาเฝ้าอยู่นอกห้องพักเป็นเวลานาน นั่งอยู่นาน สุดท้ายก็สั่งให้องครักษ์สองคนนั้นมาเฝ้าแทน ส่วนตนเองกลับลุกขึ นเดินมาเคาะประตูห้องที่ไฟยังสว่างอยู่
“ผู้มีพระคุณ”
ในห้อง ห้าวเอ๋อร์นอนหลับอยู่บนเตียง ส่วนพวกเฟิ่งจิ่วเพราะถูกปลุกตื่นกลางดึก ตอนนี้จึงไม่ง่วงแล้ว พวกเขากำล ลังดื่มชาพูดคุยกันอยู่ ขณะกำลังคุยกัน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก รวมถึงเสียงของชายชราด้วย
“ข้าว่าแล้ว ช่วยเหลือคนมักจะช่วยจนมีปัญหาตามมาเสมอ” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างจนปัญญา ก่อนจะพยักหน้าให้จั
