ตอนที่ 2392 ไม่ใช่เรื่องของพวกข้า
คนพวกนั้นที่ตอนแรกใบหน้ายังมีรอยยิ้มชั่วร้าย นาทีที่ถูกแรงกดดันแผ่ปกคลุม ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ คุกเข่าลงไปอย่างแรง สีหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างเพราะความหวาดกลัว เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วผุดเต็มหน้าผากไหลลงไปเป็นทาง
พวกเขามองดูเด็กหนุ่มคนนั้นอุ้มเด็กทารกสาวเดินผ่านพวกเขาไปด้วยฝีเท้ามั่นคง กระทั่งไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่พวกเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย…
จนกระทั่ง ขณะที่เงาร่างนั้นเดินผ่านพวกเขาไป พวกเขาสัมผัสได้ถึงเลือดในร่างกายที่ตีขึ้นมาบนลำคอ จากนั้นก็กระอักออกจากปาก ก่อนจะล้มลงไปทีละคน
เฟิ่งจิ่วที่มาถึงโรงเตี๊ยมแล้วเห็นตาเฒ่ากับจัวจวินเยวี่ยต่างก็นั่งอยู่ที่โต๊ะชิดมุมในชั้นหนึ่ง จึงเดินไปหา จากนั้นก็หยิบขนมแป้งทอดหอมออกมาวางบนโต๊ะ
“เมื่อกี้ซื้อตอนขากลับมา ชิมดู รสชาติไม่เลวทีเดียว”
ทั้งสองกำลังดื่มชา เห็นเธอหยิบขนมแป้งทอดออกมา จึงหยิบไปกินหนึ่งชิ้น ตาเฒ่าถามขึ้น “หาของให้เด็กกินได้หรือไม่”
“อืม ซื้อนมแพะมาบ้างแล้ว” เธอตอบ ก่อนถามทั้งสองว่า “พวกท่านสั่งอาหารหรือยัง จองห้องพักแล้วหรือ”
“ห้องยังไม่ได้จอง พวกข้าเพิ่งขึ้นไปดู โรงเตี๊ยมแห่งนี้ค่อนข้
