างเล็ก ข้างบนล้วนมีคนเข้าพักแล้ว นั่งรอตรงนี้ก็เพราะจะรอเจ้ากลับมาแล้วค่อยไปดูที่อื่น อาหารนั้นสั่งอาหารขึ้นชื่อไปสองสามอย่างแล้ว แต่ไม่มีอะไรที่เด็กกินได้เลย”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เรียกเสี่ยวเอ้อร์มา พลางหยิบนมแกะขวดหนึ่งออกมา
“คุณชาย ไม่ทราบมีอะไรให้รับใช้หรือ” เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าประดับรอยยิ้ม พลางรินน้ำชาให้เฟิ่งจิ่ว
“เอานมแกะขวดนี้ไปต้มในห้องครัวของพวกเจ้าที” เธอพลิกฝ่ามือ วางเศษเงินลงบนมือของเสี่ยวเอ้อร์ “นี่ให้เจ้า”
เสี่ยวเอ้อร์เห็นดังนั้นก็ยิ้มจนตาเป็นเส้นตรง รีบพยักหน้ารับ “ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เขาเอ่ย เก็บเงินใส่อกเสื้อ ก่อนจะเอานมแกะเดินไปที่ห้องครัว
“พอกลับไป เจ้าก็พาน้องชายของเจ้าไปหาข้าก็แล้วกัน! ที่บ้านข้ามีห้องพัก ให้เขาพักที่นั่นได้ ข้าจะได้รักษาเขาได้อย่างสะดวกด้วย” เฟิ่งจิ่วกล่าวกับจัวจวินเยวี่ย
“ได้” เขาพยักหน้ารับ มองหน้าเธอ เอ่ยว่า “ขอบคุณมาก”
“ข้าเองก็ไม่ได้เห็นพวกเจ้าเป็นคนนอก คำพูดขอบคุณก็ไม่ต้องพูดบ่อยนักหรอก” เธอยิ้ม ยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ก็ได้ยินตาเฒ่าพูดกลั้วหัวเราะ
“อยู่ที่นี่จะดื่มชาอะไรกัน! ให้พวกเขาเอาเหล้ามา พวกเรามาดื่มดีๆ กันสักหน่อย”
