รกว่าเป็นเขา เขา าคงจะซ่อนตัวไม่ยอมออกมาแล้ว!
“ตาแก่อย่างเจ้านี่นะ ดูพูดจาเข้าสิ ตัวซวยอะไรที่ไหนกัน เจ้าพูดอะไรไว้หน้าข้าหน่อย” ฮุ่นหยวนจื่อแค่นเสียง คล้ายไม่พอใจกับคำว่าตาเฒ่าตัวซวยเป็นอย่างมาก
คนของตระกูลหลัวรวมถึงคนของตระกูลเร้นลับพวกนั้นที่ยืนดูอยู่ ต่างก็อดตะลึงไม่ได้ สายตาของแต่ละคนหันไปทาง งผู้นำตระกูลหลัว
ผู้นำตระกูลหลัวได้ยินคำพูดของท่านบรรพจารย์ของเขาหัวใจก็หนักอึ้งจมดิ่ง เขาเงยหน้ามองบรรพจารย์ เห็นสีหน้าเ เขาเหมือนโมโห จ้องมองมาด้วยสายตาเกรี้ยวโกรธ ทำให้เขาต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงไป
“ผู้อาวุโสใหญ่! ท่านอธิบาย!” บรรพจารย์ของตระกูลหลัวตวาดเสียงเกรี้ยว ตวัดมองไปทางผู้อาวุโสใหญ่
ผู้อาวุโสใหญ่ที่ถูกขานชื่อสะดุ้ง มองบรรพจารย์ตระกูลหลัวแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองผู้นำตระกูลหลัว สุดท้ายก ก็ก้าวออกมา ยืนข้างบรรพจารย์ตระกูลหลัว กระซิบเล่าเหตุการณ์ให้เขาฟังคร่าวๆ
ฟังผู้อาวุโสใหญ่เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของบรรพจารย์ตระกูลหลัวดำมืด สายตาคมกริบปนผิดหวังตวัดมองไป ปที่ผู้นำตระกูลหลัว เขาส่ายหน้า จากนั้นก็เอ่ยเสียงขรึม “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! ถอดตำแหน่งผู้นำตระกูลของเขา เสีย! ใ
