ห้ลูกชายคนโตของเขาหลัวจี้เซิ่งสืบทอดตำแหน่งต่อ! เด็กๆ! เอาตัวเขาออกไป ให้เขาหันหน้าเข้ากำแพงทบทวนต ตนเองและสำนึกผิด!”
สิ้นเสียง ตระกูลหลัวเต็มไปด้วยเสียงฮือฮา ต่างเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ผู้นำตระกูลหลัวเองก็เงยหน้ามองบร รรพจารย์ตระกูลหลัวด้วยความตะลึง แววตาเหมือนไม่อยากเชื่อ
เขายังอายุน้อยอย่างนี้ จะถอยลงจากตำแหน่งผู้นำตระกูลได้อย่างไร หนำซ้ำยังต้องถอยลงจากตำแหน่งด้วยวิธีนี้?
หลัวจี้เซิ่ง คุณชายใหญ่ตระกูลหลัวที่ได้ยินคำพูดของบรรพจารย์ก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขารีบคัดค้าน “ท่านบรรพจารย์ จี้เซิ่งอายุยังน้อยไม่อาจรับหน้าที่นี้ไหว ท่านพ่อของข้าแม้จะมีความผิด แต่ตอนนี้ก็ถูกลงโทษแล้ว สองมือได้ร รับบาดเจ็บ ท่านบรรพจารย์ได้โปรดให้อภัยสักครั้งด้วยเถอะขอรับ”
“ใช่แล้ว ท่านบรรพจารย์ ตอนนี้แขนสองข้างของผู้นำตระกูลถูกคุณชายท่านนั้นทำร้ายจนมีสภาพอย่างนี้ แม้ตอนแรกจะเป ป็นตระกูลหลัวของเราที่ทำไม่ถูก เรื่องนี้ก็ควรแล้วกันไป ท่านบรรพจารย์ได้โปรดเมตตาสักครั้งเถอะ!”
คนของตระกูลหลัวต่างพากันขอร้อง เพราะอย่างไรวรยุทธ์ของท่านผู้นำตระกูลก็อยู่ในระดับปราชญ์เซียนขั้นกลาง มี เขาเป็นผู้นำตระกูลจึงจะสามารถกำราบคนข้
