ยตากวาดสำรวจสมุนไพรในนี้คร่าว วๆ หนึ่งรอบแล้ว เธอก็เลือกสมุนไพรหายากที่ในห้วงมิติของเธอไม่มีมาสิบชนิด
ครั้นวางสมุนไรพสิบต้นนั้นไว้ตรงหน้าบรรพจารย์ตระกูลหลัว เห็นเพียงมุมปากของบรรพจารย์ตระกูลหลัวกระตุกเล็กน น้อย มองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาพิจารณาอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจระคนปวดใจ “คุณชายมีความรู้เรื่องยาหรือ”
“รู้บ้างเล็กน้อย” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ได้ยาทิพย์หายากมาสิบอย่าง อารมณ์นับว่าไม่เลว
เขาขุดเอายาทิพย์ที่มีค่าและมีจำนวนน้อยที่สุดในสวนตระกูลหลัวมาสิบชนิด ยังบอกว่ารู้เรื่องบ้างเล็กน้อย? บรร รพจารย์ตระกูลหลัวลอบถากถางในใจ รู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เหมือนฮุ่นหยวนจื่ออย่างมาก ล้วนใจจืดใจดำ
เฟิ่งจิ่วเก็บยาทิพย์เหล่านั้นใส่ห้วงมิติ เดินไปที่ห้องโถงด้านหน้าพร้อมกับพวกเขา เก็บเอายาทิพย์ที่จัวจวินเย ยวี่ยต้องการไปด้วย
“นี่ก็ดึกแล้ว ไม่สู้ทุกท่านพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยไปเป็นอย่างไร” บรรพจารย์ตระกูลหลัวถามพวกเขา
“ไม่ดีกว่า พวกข้าไม่รบกวนแล้ว” เฟิ่งจิ่วตอบ ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อไป
