ไม่ว่าใครก็ล้วนเอาชนะเขาได้ทั้งนั้น
ในเมื่อชายชราทำร้ายคนของพวกเขาจนมีสภาพยับเยิน อย่างนั้นครั้งนี้ ชายชุดเขียวจะต้องแย่แน่แล้ว
ตาเฒ่าสะบัดแขนเสื้อ เดินแยกขาวางท่ากลับมายืนข้างกายเฟิ่งจิ่ว พลางลูบหนวดส่ายหน้า กล่าวกับเฟิ่งจิ่วว่า “คนพวกนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว ข้ายังไม่ได้ออกแรงก็แพ้แล้ว เฮ้อ! ด้วยกำลังและฐานะของข้าต้องมาสู้กับคนอย่างนี้ ช่างเสียชื่อเสียงจริงๆ เลย”
ผู้นำตระกูลหลัวได้ฟังก็โกรธจนต้องขบกรามแน่น พลังระดับเซียนเหินยังบอกว่าอ่อนแอเกินไป นี่เขากำลังดูถูกตระกูลหลัวของพวกเขา!
“ตอนนี้ผลการประลองหนึ่งต่อหนึ่ง ตัดสินแพ้ชนะในการประลองครั้งสุดท้าย!” ผู้นำตระกูลเร้นลับประกาศ ให้พวกเขาประลองครั้งสุดท้ายเสีย
เด็กทารกในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วตื่นแล้ว เวลานี้กำลังจ้องเธอด้วยดวงตาอันงดงาม ไม่ร้องไห้โวยวาย เป็นเด็กดีอย่างมาก
“ข้าอุ้ม?” ตาเฒ่าเสนอตัว ชี้ไปที่เด็กในอ้อมแขนของเธอ
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ ยื่นเด็กให้เขา “อย่าให้แรงกดดันรอบๆ ทำร้ายเขาได้เล่า”
“รู้แล้ว ข้าเป็นใคร แค่เรื่องนี้จะไม่รู้ได้อย่างไรกัน” เขาโบกมือ บอกให้เธอวางใจ
ด้วยเหตุนี้ เฟิ่งจิ่วจึงก้าวออกไป ยืนอยู่กลางสนามมองไปทางคนของตระกูล
