หลัว พอเห็นผู้นำตระกูลหลัวกำลังกำชับหนึ่งในนั้นให้เขาออกมา เธออดหรี่ตาเผยยิ้มไม่ได้ เสียงเฉื่อยชาเกียจคร้านเปล่งออกมาจากปากเธอ
“ข้าคิดว่าการประลองครั้งสุดท้ายนี้ อย่างไรก็ควรให้ผู้นำตระกูลหลัวออกมาสู้ดีที่สุด”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนตกตะลึง กลับคิดไม่ถึงว่าเฟิ่งจิ่วจะพูดอย่างนี้ คนของตระกูลหลัวได้ยินก็เผยแววตาดูแคลน หนึ่งในนั้นตวาดลั่น “อย่างเจ้าน่ะหรืออยากจะให้ท่านผู้นำตระกูลของเราออกหน้า? ไม่ประเมินกำลังตนเองสักนิด!”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก “ไม่ประเมินกำลังตนเอง?”
นัยน์ตาสุกใสของเธอจับจ้องไปที่ผู้นำตระกูลหลัว เอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “คงมิใช่ว่าท่านผู้นำตระกูลหลัวที่เป็นถึงผู้นำของตระกูลหนึ่ง ไม่กล้ารับแม้แต่คำท้าทายจากข้าหรอกกระมัง”
ผู้นำตระกูลหลัวหน้าเครียด สองมือที่เอาไขว้หลังไว้กำหมัดแน่น จนกระดูกข้อมือลั่น คล้ายคิดจะเอาจริงแล้ว
เขาจ้องเฟิ่งจิ่วที่อยู่กลางสนาม ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่างนั้นข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง การประลองครั้งที่สาม เจ้าคิดจะท้าทายข้าจริงหรือ เจ้าอย่าได้เสียใจทีหลังเล่า!”
………………………………….
