เจ้าเล่ห์เล็กน้อย ยากแยกแยะจริงๆ ว่าเป็นหญิงหรือชาย
คุณชายใหญ่ตระกูลหลัวจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยนัยน์ตาไหวระริก “เจ้าไม่ใช่ผู้หญิง? อย่างนั้นเด็ก?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ กลับไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะหางตาเหลือบเห็นประตูห้องที่เปิดออกแล้ว จัวจวินเยวี่ยเดินออกมาก่อน เพียงแต่ สีหน้าซีดขาวกว่าตอนแรกที่เดินเข้าไปมาก
“แก้แล้วหรือ” เฟิ่งจิ่วถามเขา
จัวจวินเยวี่ยพยักหน้า เปิดเสื้อออกเผยให้เห็นหน้าอก “แก้แล้ว”
“ดีมาก ตอนนี้ก็ถึงเวลาคิดบัญชีแล้ว” เธออุ้มเด็กลุกขึ้นยืน ถอนหายใจเบาๆ “พวกเราเดินทางมาไกล ลำบากไม่น้อย การกลับไปมือเปล่าไม่ใช่นิสัยของพวกเราจริงๆ”
ฮุ่นหยวนจื่อได้ยินก็ยกมือลูบหนวด พลางพยักหน้า “อืม ถูกต้องๆ ไม่อาจกลับไปมือเปล่าได้ เพียงแต่ ที่นี่มีของดีอะไรอยู่กันแน่?”
“คนของตระกูลหลัวชำนาญการปลูกยาทิพย์ ภูเขาด้านหลังมีแปลงสมุนไพรแปลงใหญ่” จัวจวินเยวี่ยพูดแทรกขึ้นมา
สามพี่น้องตระกูลหลังเห็นพวกเขายืนคุยกันต่อหน้าพวกเขาทั้งอย่างนี้ ก็อดตะลึงไม่ได้ แม้แต่โจรก็ยังไม่หารือกันอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ พฤติกรรมเช่นนี้ของพวกเขา คือไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา?
เห็นพวกเขาสามคนเดินผ่านพวกเขาไปทั้งอย่างนั้น คุณชายใหญ่ตระกูลหลัวพยักหน้าส่ง
