อร้องหลายครั้งหลายคราข้าจึงได้เห็นด้วยกับงานแต่งครั้งนี้”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ! ข้ากลับยังเคยสงสัยว่าตระกูลเร้นลับจะเป็นคนแบบไหนกัน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงลูกเต่าขี้ขลาดที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ! ตระกูลหลัวมีคนอย่างเจ้าเป็นผู้นำตระกูล ช่างขายหน้าบรรพบุรุษของพวกเจ้าจริงๆ” ตาเฒ่าหัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงดูแคลน เขาดูแคลนคนเช่นนี้นัก
ผู้นำตระกูลหลัวหน้าเปลี่ยนสี ไฟโทสะลุกท่วมในใจ เขาลอบกำหมัดแน่น ตำหนิเสียงเข้ม “ท่านอย่าได้ทำเกินไป! ข้าพูดดีๆ กับท่าน ท่านกลับหลบหลู่ตระกูลหลัวของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำอย่างนี้มีประโยชน์อะไร! หรือคิดว่าตระกูลหลัวของเราเร้นลับไม่แสดงตัวต่อโลกภายนอกแล้วจะไม่มีปัญญามีเรื่องกับท่านงั้นหรือ!”
ฮุ่นหยวนจื่อกระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือหนึ่งยกตบหน้าอกตนเอง ท่าทางเหมือนเฒ่าทารก เอ่ยอย่างค่อนแคะ “โอ้ โกรธเสียด้วย ข้ากลัวจริงๆ”
เห็นอย่างนั้น ผู้นำตระกูลหลัวหนังหน้ากระตุก รู้สึกเหมือนไฟแผดเผาไปทั้งตัว เขาจ้องฮุ่นหยวนจื่อที่ดูแคลนเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ตะโกนสั่งเสียงเข้ม “จับตัวตาแก่สติฟั่นเฟือนคนนี้ให้ข้า!”
………………………………….
