สีหน้าเย็นชาห่างเหินของเขา ก็อดวิ่งกลับไปหาพ่อของนางไม่ได้ “ท่านพ่อ จวินเยวี่ยเป็นอะไรไป ท่านบอกว่าเขาฟื้นขึ้นมาก็จะจำได้ว่าข้าคือว่าที่ภรรยาของเขาไม่ใช่หรือ ไม่ได้บอกว่าในสายตาและหัวใจของเขาจะมีแค่ข้าคนเดียวไม่ใช่หรือ ทำไม ทำไมตอนนี้กลับ…”
ผู้นำตระกูลหลัวได้ยินนางเอ่ยอย่างลนลาน ร้องถามด้วยดวงตาแดงก่ำ สีหน้าเขาพลันดำมืด ส่วนคุณชายหลัวสองคนที่ตามหลังมาเมื่อได้ยิน ก็ตะลึงงันไปด้วย พวกเขามองหน้ากัน ในสายตาซ่อนแววตะลึงงัน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกเขาสองคนออกไปฝึกฝนข้างนอกเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ได้ยินเรื่องการแต่งงานของน้องสาวก็ดีใจมาก แต่คาดไม่ถึงว่าการแต่งงานคราวนี้จะไม่ค่อยเหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้นัก
“พรืด! ดีจริง เมื่อครู่เพิ่งจะปฏิเสธไป บอกว่าไม่รู้จักวิชาคำสาปร่วมใจ ยังบอกว่าข้าเป็นตาแก่สติฟั่นเฟือน ตอนนี้กลับดี ลูกสาวของตนเองพูดออกมาเองกับปากแล้ว” ตาเฒ่าลูบหนวด ยืนเอ่ยวาจาเสียดสีถากถางอยู่ด้านหนึ่ง
ช่างเลี้ยงออกมาได้โง่เขลานัก ผู้หญิงอย่างนี้ก็ยังคิดจะจับคู่กับจัวจวินเยวี่ย พวกเขาไม่ขายหน้า เขากลับรู้สึกขายหน้าแทนแล้ว
“ท่านพ่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน” คุณชายสองคนนั้นเดินเข้ามาจากข้างหลัง
