ายังพูดไม่ทันจบก็หยุดไปก่อน เขาถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่วที่จู่ๆ ก็ลงมือสกัดจุดลมปราณสองคนนั้น ถามว่า “นี่เจ้าทำอะไรน่ะ”
“จะเข้าไปไม่ใช่หรือ ทำอย่างนี้เร็วสุดแล้ว” เฟิ่งจิ่วว่า จากนั้นก็เดินผ่านสองคนนั้นเข้าไปข้างใน
ตาเฒ่าเห็นก็รีบตามไป พลางถามว่า “พวกเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ เดาว่าอีกไม่นานก็คงมีคนมาเห็น นี่เจ้าไม่กลัวพวกเขาสั่งคนตามหาเราทั่วจวนหรือ”
“ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังกลัวเรื่องวุ่นวายอีกรึ ไปกันเถอะ! หาจัวจวินเยวี่ยให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เธอสาวเดินช้าๆ เก็บแพรป่วนฟ้าแล้ว ใช้มือเปล่าอุ้มห้าวเอ๋อร์
ตาเฒ่าเห็นอย่างนั้นก็ทำได้เพียงเดินตามเธอเข้าไปข้างใน มาถึงข้างใน บ่าวรับใช้ส่วนหนึ่งเห็นพวกเขาก็นึกว่าเป็นแขกในจวน ต่างก็ย่อเข่าทำความเคารพ
เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กทารกสาวเดินเชื่องช้า สีหน้าท่าทางผ่อนคลาย ราวกับกำลังเดินชมดอกไม้อยู่ในบ้านของตนเอง มองไม่เห็นความตื่นตระหนกหรือความลนลานเช่นคนที่แฝงตัวเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
………………………………….
