นั้นก็พาพวกเขาเดินไปยังทิศที่ตั้งของตระกูลพวกเขา…
ประมาณครึ่งวัน พวกเขาพาคนออกจากป่าลึกผืนนั้น บอกพวกเขาว่า “พวกท่านเดินตรงไปตามถนนเส้นนี้ก็จะหาเจอเอง พวกข้าต้องไปก่อนแล้ว”
“ได้ ขอบคุณมาก” เฟิ่งจิ่วกล่าว มองดูสองคนนั้นจากไปก่อน จากนั้นค่อยออกเดินไปพร้อมกับตาเฒ่า
ยามหัวค่ำ ในที่สุดทั้งสองก็เห็นตระกูลที่อยู่ในนี้ ที่นั่นไม่ใช่ป่าลึกแต่อย่างใด แต่เป็นที่ราบผืนใหญ่ เพียงแต่กำแพงสูงตระหง่าน อยู่ข้างนอกมองเห็นเพียงหลังคาบ้านบางส่วนเท่านั้น
ทั้งสองคนมาถึงข้างหน้าก็เคาะประตู คนที่เปิดประตูคือองครักษ์สองคน สองคนนั้นมองพิจารณาชายชรากับเฟิ่งจิ่ว รวมถึงเด็กทารกในแขนเฟิ่งจิ่ว ก่อนถามว่า “พวกท่านสองคนเป็นใคร มาที่นี่มีเรื่องอะไร”
เฟิ่งจิ่วเก็บซ่อนกลิ่นอาย กดข่มพลังลงมา อีกฝ่ายมองไม่ออกว่าพลังของเธออยู่ในระดับใด แต่ชายชรากลับไม่ได้กดข่มพลังไว้ ด้วยเหตุนี้ องครักษ์สองคนนั้นจึงไม่กล้าเสียมารยาทมากเกินไป
“พวกข้ามาหาผู้นำตระกูลของพวกเจ้า” ชายชราเอ่ย มองผ่านประตูที่เปิดกว้างเข้าไปข้างใน เห็นบรรยากาศข้างในเหมือนจะคึกคักไม่น้อย
“ทั้งสองท่านมีเทียบเชิญหรือไม่” องครักษ์ถาม
“เทียบเชิญ มันคืออะไร พวกข้าไม่…”
ตาเฒ่
