ศาจอยู่ด้วย สถานที่อย่างนี้ไม่เหมาะที่จะอาศัยอยู่เพื่อเร้นกายจากโลกภายนอกเลยจริงๆ ฉะนั้นข้าจึงสงสัยมาก ท่านพาข้ามาผิดที่แล้วใช่หรือไม่”
“หา จะเป็นไปได้อย่างไร น่าจะเป็นไปไม่ได้ เพราะอย่างไรสิบกว่าปีที่แล้วข้าเคยมาครั้งหนึ่ง จำได้อย่างแม่นยำ ที่นี่…” ยิ่งพูด เสียงของเขาก็ยิ่งเบา สุดท้ายภายใต้สายตาของเฟิ่งจิ่ว เขาทำได้เพียงขยับปากอย่างไร้เสียง
“คือ…คือว่ามันก็ผ่านไปนานแล้ว บางที…อาจจะ…หรือว่า…อาจจะผิดที่แล้วจริงๆ” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าแกนๆ หันมองทางอื่นอย่างไม่มีความมั่นใจ
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ได้แต่ถอนหายใจ “ข้าว่าแล้วเชียวว่าท่านมันเชื่อถือไม่ได้ หากจัวจวินเยวี่ยมีเรื่องเร่งด่วนอะไรจริง เดาว่าคงรอจนพวกเราไปหาเขาไม่ทันแล้ว”
ตาเฒ่ากระแอมเบาๆ “เรื่องนี้ ถ้าอย่างไร พวกเราลองหาตอนนี้เลย บางทีอาจหาเส้นทางเจอก็ยังไม่แน่”
“นอกจากอย่างนี้แล้วยังทำอย่างไรได้อีก ไปกันเถอะ! อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย” เธอส่ายหัว อุ้มเด็กทารกนานแล้วก็รู้สึกเมื่อยแขน จึงเอาแพรป่วนฟ้าออกมามัดไว้บนตัว แหวกแพรป่วนฟ้าออก แล้ววางเด็กเข้าไปข้างใน
………………………………….
