้าพร้อมกับเขา หลังจากเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง รู้สึกว่าหมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นยื่นมือออกไปแล้วไม่เห็นนิ้วมือ ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู เป็นเหมือนเสียงใบไม้เสียดสีกันดังสวบสาบ และเหมือนมีบางสิ่งเคลื่อนไหวผ่านหญ้าไป พอเธอปล่อยดวงจิตกวาดสำรวจไปทางนั้น กลับไม่เจออะไรเลย
หมอกข้างหน้าหนาเกินไป มองไม่เห็นทางเดินที่จะวางเท้า เธอจึงยกแขนเสื้อสะบัด กลิ่นอายขุมหนึ่งทะลักออกจากแขนเสื้อของเธอ ปัดเป่าหมอกด้านหน้าออกไปบางส่วน
“ตาเฒ่า ที่นี่มีหมอกอย่างนี้ตลอดเลยหรือ”
เธอถามขึ้น ทว่าข้างกายกลับไร้เสียงตอบรับ และไม่มีกลิ่นอายของฮุ่นหยวนจื่อแล้วด้วย เมื่อรับรู้ได้ถึงจุดนี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองข้างกายรวมถึงข้างหลังด้วย
“ตาเฒ่า?”
คนตัวโตขนาดนั้นคนหนึ่ง เดินข้างเธอมาตลอดทางจู่ๆ กลับหายไปเช่นนี้แล้ว หายไปเมื่อใดกัน เธอครุ่นคิดอย่างละเอียด ตลอดเส้นทางนี้เหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลย มีแค่เสียงสวบสาบเมื่อกี้เท่านั้น
………………………………….
