นไหวข้างหน้า ไม่ทันเห็นประกายแสงที่เปล่งออกจากฝ่ามือข้างที่กุมแผลของเฟิ่งจิ่ว ด้วยเหตุนี้ ไม่มีใครรู้ ว่าบาดแผลที่ลึกจนมองเห็นกระดูกนั่นกำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าอยู่…
“เมื่อกี้ข้าถูกปีศาจที่มีความสามารถกลายร่างเป็นเด็กทารกทำร้าย”
เสียงเฟิ่งจิ่วดังขึ้น เธอยังคงใช้มือหนึ่งกุมไหล่ไว้ พลางหันมองฮุ่นหยวนจื่อ และเอ่ยขึ้น “ร่างทารกที่ปีศาจตัวนั้นจำแลงมาไม่มีกลิ่นอายปีศาจแม้แต่น้อย แม้แต่ข้าก็มองไม่ออก ต้องระวังหน่อย”
“เจ้าหมายความว่า บาดแผลนี้ของเจ้าถูก…” ฮุ่นหยวนจื่อชี้ไปที่แผลตรงหัวไหล่ของเธอ แต่เมื่อเอ่ยออกไป พร้อมกับที่สายตาจับจ้องไปที่แผลของเธอ จู่ๆ กลับเงียบไปแล้ว
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างเหลือเชื่อ อ้าปากจ้องหัวไหล่กลมมนเนียนขาวนั่นด้วยความตะลึง เมื่อกี้ตรงนั้น ตรงนั้นมีแผลถูกข่วนอยู่หลายรอยแท้ๆ แต่ตอนนี้ แผลพวกนั้นกลับหายไปแล้ว
เขาอ้าปากหุบปากอยู่อย่างนั้น เนิ่นนานก็ยังพูดอะไรไม่ออก เพราะเขาเห็นว่ามีประกายแสงเล็กๆ หลายดวงออกมาจากฝ่ามือของเฟิ่งจิ่ว…
………………………………….
