ชายของนางสร้างเรื่องไม่น้อย เรื่องราวยุ่งเหยิงนี้ยังไม่สะสางเลย! นางก็วางใจออกไปได้หรือ” อี้ซิวหร่านดื่มชาพลางถามขึ้น
“คุณชายอี้มีใจแล้ว นายท่านของข้ากำชับเรื่องราวต่างๆ ไว้ดีแล้วจึงค่อยออกไป” ตู้ฝานยิ้มตอบอย่างมีมารยาท
“ในเมื่อนางไม่อยู่ อย่างนั้นข้าก็อยู่รอนางที่นี่ก็แล้วกัน! หนึ่งเดือนหากจะผ่านไปก็ผ่านไปเร็วมาก”
ได้ยินอย่างนั้น ตู้ฝานชะงักงัน “คุณชายอี้จะอยู่ที่นี่หรือ”
“ไม่ได้หรือ เจ้าไม่ได้บอกว่าอย่างมากนางก็ออกไปประมาณหนึ่งเดือนไม่ใช่หรือ หรือจะให้ข้ากลับไปอีก” อี้ซิวหร่านชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง นั่งนิ่งไม่ขยับ
เห็นอย่างนี้ ตู้ฝานยิ้มๆ “กลับไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ พักนี้หอยาสวรรค์ของเรามีเรื่องยุ่งค่อนข้างมาก ข้ากังวลว่าหากคุณชายอี้อยู่ที่นี่พวกข้าจะต้อนรับไม่ทั่วถึง”
“ไม่เป็นไร ข้าไม่ต้องให้พวกเจ้าต้อนรับ”
ได้ยินอย่างนั้น ตู้ฝานสีหน้าไหวระริก หันไปมองอี้ซิวหร่านที่ไม่คิดจะจากไปแม้แต่น้อย ก่อนเอ่ยว่า “คุณชายอี้เชิญนั่งสักครู่ก่อน ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา” ขณะเอ่ย คารวะหนึ่งครั้งก็ออกไป
มาถึงข้างหลัง หัวหน้าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปดถามเขา “คนคนนั้นใคร”
“อี้ซิวหร่าน” ตู้ฝานมองพวกเขาแวบหนึ่ง
