“ยังจำคนที่ต้วนเยี่ยเคยพูดถึงได้หรือไม่ ก็คือเขา”
ทุกคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง “อี้ซิวหร่านที่ต้วนเยี่ยบอกว่าพลังได้ไม่ด้อยไปกว่าเขาคนนั้น”
ตู้ฝานพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว เขาบอกว่ามาหานายท่าน แต่พวกเจ้าก็รู้ว่านายท่านเพิ่งออกไป ตอนนี้เขาบอกว่าอยากอยู่ที่นี่รอนายท่านกลับมา เรื่องนี้ข้าจึงอยากมาปรึกษาพวกเจ้ากับเหลิ่งหวาสักหน่อย”
“คนคนนี้ไม่มีปัญหากระมัง ประวัติความเป็นมาของเขาพวกเราไม่เคยสืบ ให้เขาอยู่ต่ออย่างนี้จะเป็นการไม่เหมาะหรือไม่” หนึ่งในนั้นถามขึ้น
“นี่ก็เป็นเรื่องที่ข้ากังวล” ตู้ฝานเอ่ย
เหลิ่งหวาถือของเดินออกมา ได้ยินพวกเขาคุยกัน จึงถามว่า “กังวลอะไรหรือ”
เห็นว่าเป็นเขา พวกเขาจึงเล่าเรื่องอี้ซิวหร่านให้เขาฟัง ฟังจบ เหลิ่งหวาก็เดินออกไปข้างนอก ชะโงกหน้ามองคนที่โต๊ะน้ำชา ชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิด “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ให้เขาไปพักที่จวนเฟิ่ง”
………………………………….
