่าง เฟิ่งจิ่วหันไปพูดกับตาเฒ่า ทั้งสองแบ่งหน้าที่กันไปทำ สถานที่พักคือใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
“ได้”
ตาเฒ่ารับคำ เก็บกิ่งไม้แถวๆ นั้น พลางหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่ว “ที่นี่เจ้าก็อย่าไปไกลนักเล่า ล่ากระต่ายมาสักสองตัวก็พอ อย่าเลือกมาก”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว เหล่มองตาเฒ่าแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าป่าไป สถานที่อย่างนี้ยังจะกลัวนางเจออันตรายอีกหรือ ตาเฒ่ายิ่งแก่ก็ยิ่งขี้ขลาดแล้ว
เดินเข้าไปในป่า รู้สึกเพียงความชื้นจากป่าทึบผืนนี้ ความชื้นในอากาศชัดเจนมาก อีกทั้งแสงอาทิตย์ก็น้อยมาก รอบข้างเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของสัตว์ กลับทำให้เธออดแปลกใจไม่ได้
ยามมองลงมาจากข้างบน ป่าทึบแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบ สถานที่อย่างนี้ ย่อมมีสัตว์ป่าไม่น้อย แต่พอลงมากลับพบว่าไม่ค่อยเหมือนที่คิดไว้
ยิ่งเดินก็ยิ่งลึกเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เธอตั้งใจจะกลับ ฝีเท้ากลับชะงักหยุด…
………………………………….
