จ้าอยู่
หากคิดว่ามากเกินไป ทำใจเอาออกมาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ข้าสั่งคำเดียว ข้าทำให้พวกเจ้าเลือดสาดตายคาที่ได้ทันที หากพวกเจ้าตาย อย่างนั้นหนึ่งแสนเหรียญทองก็ช่างเถอะ”
น้ำเสียงของเธอเปล่งออกไปอย่างเบาหวิวลอยล่อง แต่กลับเหมือนลมหนาวเดือนสิบสองที่พัดหัวใจพวกเขาจนเย็นวาบ ทำให้พวกเขาตัวสั่นเทิ้มอย่างอดไม่ได้ นาทีนี้ เสียใจแทบตายให้ได้
รู้อย่างนี้แต่แรก พวกเขาคงไม่มาทุบตีประตูร้องเอะอะโวยวายแล้ว ตอนนี้กลับดี เฟิ่งจิ่วออกมา พวกเขาขโมยไก่ไม่ได้ยังเสียข้าวสารอีกกำมือ หนึ่งแสนเหรียญทอง สำหรับพวกเขาถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่มากทีเดียว!
“ตู้ฝาน เจ้าเก็บเงินจากพวกเขาให้ครบ หากก่อนอาทิตย์ตกเงินยังรวบรวมมาไม่ถึงมือเจ้า คนพวกนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่แล้ว” เฟิ่งจิ่วหันไปกำชับตู้ฝานที่อยู่ด้านหนึ่ง
“ขอรับ” ตู้ฝานรับคำ
“เหลิ่งซวง ตามข้ามาเถอะ!” เธอขานเรียก ก่อนจะเดินไปข้างหน้า เหลิ่งซวงเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ
มาถึงหอยาสวรรค์ เมื่อพวกเหลิ่งหวาเห็นเฟิ่งจิ่ว แต่ละคนรุมล้อมเข้ามาด้วยความดีใจ “นายท่าน!”
ในห้องใต้หลังคา หงส์ไฟกลายร่างเป็นนกน้อยกระพือปีกบินมาเกาะที่ไหล่เฟิ่งจิ่ว “นายท่าน ท่านกลับมาเสียที!”
“ข้ากลับมาแล้ว
