” เธอตอบรับเบาๆ มองทุกคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “หนึ่งปีมานี้ ทำให้พวกเจ้าเป็นห่วงแล้ว”
“นายท่าน ขอแค่ท่านกลับมาก็พอแล้ว เห็นท่านกลับมาอย่างปลอดภัย พวกข้าก็วางใจ”
“ใช่ นายท่าน ท่านกลับมาก็ดีแล้ว” ทุกคนรายล้อมเธออย่างยิ้มแย้ม
เวลานี้ เงาร่างสีขาวร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมห้อง มองเฟิ่งจิ่วที่ถูกพวกเขายืนล้อม อดก้มหน้าต่ำอย่างลังเลไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ยังก้าวเข้ามา
“ไป๋ชิงเฉิงคารวะนายท่าน” เธอคารวะเฟิ่งจิ่วอย่างมีระเบียบนอบน้อม
ครั้นเห็นนาง เฟิ่งจิ่วสายตาไหวระริก ตวัดมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เงยหน้าขึ้นมา”
“เจ้าค่ะ” นางรับคำ เงยหน้ามองเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วมองเพียงแวบเดียว ก็รู้ว่าไป๋ชิงเฉิงได้เก็บความเย่อหยิ่งอวดดีทั้งหมดไปแล้ว นางในตอนนี้ไม่มีความโอหังดังเช่นตอนนั้นที่เจอในสำนักตะวันฉายอีกแล้ว กลับดูรื่นหูรื่นตาขึ้นมาก
“ไปทำงานของเจ้าเถอะ!” เธอเอ่ยเสียงนิ่มนวล พยักหน้าให้นางถอยออกไป
………………………………….
