ไม่ไหวจนต้องปิดตัวลง ยามนี้นายท่านก็ไม่อยู่ สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ก็มีเพียงรอเท่านั้น”
ได้ยินเขาพูดถึงนายท่าน ดวงตาของเหลิ่งซวงฉายแววกังวล “นายท่านไม่มีข่าวคราวหนึ่งปีแล้ว ไม่รู้ตอนนี้อยู่ที่ใด ปลอดภัยดีหรือไม่”
ขณะกำลังเอ่ย จู่ๆ ก็เห็นเหล่าไป๋ที่เฝ้าจวนเฟิ่งมาตลอดวิ่งเข้ามา มันบินผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนสายลม มุ่งหน้าไปยังด้านหลังเรือน พวกเขายังได้ยินเสียงตื่นเต้นดีใจของมันรางๆ ด้วย
“นายท่าน! เป็นนายท่าน! ข้าได้กลิ่นกลิ่นอายของนายท่าน! ต้องเป็นนายท่านกลับมาแล้วแน่ๆ!”
เมื่อได้ยิน ทั้งสองชะงักงัน ก่อนจะวิ่งไปที่หลังเรือนโดยสัญชาตญาณ ยามมาถึงข้างหลัง พวกเขาหยุดยืนนิ่ง จ้องมองเงาร่างสีแดงที่ปรากฏอยู่กลางลานสวน เห็นนายท่านที่ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี ดวงตาของเหลิ่งซวงแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำใสๆ
“นายท่าน…”
“โฮก!”
หนึ่งปีก่อนตอนที่เฟิ่งจิ่วจากไป เจ้าเสือขาวที่ยังเป็นเสือตัวน้อยๆ ยามนี้ได้เติบโตกำยำแข็งแกร่งแล้ว เวลานี้มันคำรามเสียงดังโฮก ยกเท้าหน้าพยายามปีนป่ายตัวเฟิ่งจิ่ว ยังแลบลิ้นออกมาเลียด้วย แสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นและดีใจของมัน
“เอาละๆ อย่าเลียไปเรื่อย หน้าข้ามีแต่น้ำลายเจ้าเต็มไปหมดแล้ว” เฟิ่งจิ่วทำหน้
