ารังเกียจ มุมปากกลับหยักยกน้อยๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เธอลูบหัวของเจ้าเสือขาวที่ตอนนี้ตัวโตแล้ว เอ่ยว่า “เด็กดี ไปเล่นทางนั้นไป” สิ้นเสียง เหล่าไป๋ก็กระโจนเข้ามา
“นายท่าน นายท่าน ท่านหายไปหนึ่งปีแล้ว พวกข้าคิดถึงท่านมาก”
เหล่าไป๋อยากเข้าไปหอมเธอ แต่กลับถูกหลบไปเสียก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะมองเธอด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ “นายท่าน ท่านลำเอียง”
“เอาล่ะ อย่าเพิ่งเอะอะโวยวาย” เฟิ่งจิ่วตบหัวเสี่ยวไป๋เบาๆ ก่อนจะหันไปมองเหลิ่งซวงกับตู้ฝาน
“นายท่าน ท่านกลับมาเสียที”
ตู้ฝานเห็นเธอ เผยให้เห็นสีหน้าโล่งใจ ในที่สุดก็ยังได้เห็นนายท่านกลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ว่าอย่างไร ได้เห็นนายท่านกลับมาอย่างปลอดภัยก็วางใจแล้ว
“ใช่ ข้ากลับมาแล้ว”
เธอหยักยิ้มมุมปาก มองทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เห็นเหลิ่งซวงน้ำตารื้น จึงก้าวเข้าไป ถามหยอกล้อว่า “เหลิ่งซวง เป็นอะไรไป หรือตอนที่ข้าไม่อยู่มีใครรังแกเจ้า”
………………………………….
