ยาสวรรค์ของเราอยู่ โชคดีที่มีคุณชายโม่เฉินคุ้มครองอยู่ ไม่อย่างนั้นคนพวกนั้นคงลงมือกับหอยาสวรรค์ไปนานแล้ว”
“ช่างนึกไม่ถึงเลยจริงๆ!” เธอดื่มสุราหนึ่งอึก ลุกขึ้นยืน มือเขย่าน้ำเต้าเบาๆ เอ่ยว่า “ข้ายังคิดว่าตอนนี้คงไม่มีใครกล้าเล่นงานหอยาสวรรค์แล้ว นึกไม่ถึง ข้าไม่อยู่แค่ปีเดียว กลับโกลาหลวุ่นวายไปหมด”
“ข้าน้อยละอายใจนัก” ตู้ฝานก้มหน้า
“ตั้งแต่เมื่อกี้ข้าก็ได้ยินเสียงเคาะประตูตะโกนหาเรื่องจากข้างนอกแล้ว คนพวกนั้นเป็นใครอีก” เธอถาม ก่อนดื่มสุราอีกหนึ่งอึก
“เป็นคนของกลุ่มอำนาจเล็กๆ บางกลุ่ม บอกว่าพวกเขาเองก็มีคนถูกกวนสีหลิ่นฆ่าเหมือนกัน พักนี้ไม่ว่าที่ใดมีคนถูกฆ่า ล้วนบอกกันเป็นเสียงเดียวว่าเป็นฝีมือกวนสีหลิ่น ไม่ใช่ร้องขอการชดเชย ก็มาหากวนสีหลิ่นเพื่อคิดบัญชี” ตู้ฝานก้มหน้ารายงาน
“พวกเจ้าก็ปล่อยไว้เช่นนี้หรือ” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองตู้ฝานแวบหนึ่ง
“ยังหากวนสีหลิ่นไม่เจอ หากทำอะไรพวกเขา พวกข้ากลัวว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โต ฉะนั้น…” เขาเองก็รู้ว่าแก้ปัญหาได้ไม่เหมาะสม แต่นี่เขาเองก็ไร้หนทางเช่นกัน
“ไปเถอะ! ออกไปดูกับข้าหน่อย” เธอสาวเดินออกไปข้างนอก
