ยสายตาลึกซึ้ง หลังจากกำชับเรื่องราวบางอย่างกับพวกเขาอย่างละเอียดแล้ว เธอก็ทิ้งยาที่สามารถช่วยพวกเขาพัฒนาพลังคนละหนึ่งเม็ด สุดท้ายก็เอ่ยว่า “พลังของพวกเจ้าล้วนเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงขั้นได้แล้ว ข้าช่วยพวกเจ้าสักหน่อย ทำให้พวกเจ้าทะลวงขั้นเข้าสู่ระดับผู้ผู้อาวุโสเซียน จากนี้จะทำอะไรที่นี่จะได้สะดวกขึ้น”
ทุกคนมองยาในมือ แต่ละคนต่างนิ่งอึ้ง กู่เสียงที่อยู่ในกลุ่มคนเอยอย่างอึ้งๆ “แต่ว่านายท่าน พลังเช่นนี้ของพวกข้า ยาทะลวงขั้นทั่วไปใช้ไม่ได้ผลนะขอรับ”
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปาก “เจ้าก็พูดเอง ว่ายาทั่วไปทำไม่ได้ แต่ยาของข้านี้ไม่ใช่ยาทั่วไป รับไว้เถอะ! หาเวลาให้ผู้อาวุโสกู่ลองก่อนเป็นคนแรก จากนั้นก็ไล่ไปทีละคน หากที่นี่มีเรื่องอะไรที่จัดการไม่ได้ ให้ไปหาข้าที่หอยาสวรรค์เมืองร้อยนที”
“ขอรับ” พวกเขารับคำ เก็บยาไว้อย่างดี คารวะหนึ่งครั้งแล้วออกลานบ้านไป
เฟิ่งจิ่วไม่ได้รีบร้อนจากไป แต่เงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือศีรษะ ที่แห่งนี้ในเมื่อเป็นแผ่นดินลอยฟ้า ย่อมต้องสามารถเคลื่อนย้ายได้ เธอกำลังคิดว่า ไม่สู้ย้ายแผ่นดินลอยฟ้าผืนนี้ไปยังท้องฟ้าเหนือเมืองร้อยนทีเลยไม่ดีกว่าหรือ จะได้เข้าออกสะดวกมากขึ้น
เมื
