เคยเป็นสตรีสูงส่งในสำนักตะวันฉาย หนึ่งในสี่สำนักใหญ่ด้วย ตอนนี้กลับต้องตกมาเป็นทาสรับใช้ เสียของเกินไปแล้ว
“ออกจะสิ้นเปลืองอย่างนั้นหรือ”
หยางเสี่ยวเอ้อร์ย้อนถาม เหล่มองไป๋ชิงเฉิงที่กำลังเช็ดชั้นวางของแวบหนึ่ง “นางสมควรโดนแล้ว”
ผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ได้อย่างไร นางล้วนรู้ทั้งหมด คนอย่างนางสมควรต้องเจอกับความยากลำบากเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น หยางเสี่ยวเอ้อร์รู้สึกว่าให้นางเป็นทาสรับใช้ของพี่เฟิ่งไม่ถือว่าลำบากอะไร
“เจ้าจะไปซื้อของก็ไป อย่าเอาแต่เดินวนเวียนอยู่แถวนี้” หยางเสี่ยวเอ้อร์บอกชายชุดผ้าไหม มองไป๋ชิงเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันตัวเดินจากไป
ชายชุดผ้าไหมเห็นหยางเสี่ยวเอ้อร์ไปแล้ว จึงขยับเข้าไปใกล้ “แม่นาง…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นไป๋ชิงเฉิงที่กำลังเช็ดชั้นวางของเงยหน้าขึ้นมา เหลือบมองผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเย็นชาและรังเกียจ
“ไปให้พ้น!”
นางจ้องผู้ชายคนนั้น ดวงหน้าโดดเด่นสาดฉายแววรังเกียจ
ผู้ชายคนนั้นถูกนางจ้องเช่นนี้ก็รู้สึกอับอายกลายเป็นโกรธ แค่นเสียงขึ้นจมูก สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป ขณะเดียวกันก็พูดทิ้งท้ายไว้ “ยังจะคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋อะไร! ก็แค่ผู้หญิงที่งามแต่รูปคนหนึ่งเท่านั้น แสร้งวางท่าสูงส่งอะไรกัน!”
