เห็นผู้ชายคนนั้นไปแล้ว ไป๋ชิงเฉิงเม้มปาก ไม่พูดอะไรเพียงก้มหน้าก้มตาเช็ดสิ่งของต่อไป ตอนนั้นเฟิ่งจิ่วบอกว่าจะให้เวลานางสะสางเรื่องราวต่างๆ จากนั้นก็ให้มารายงานตัวที่นี่ แม้นางจะไม่ยินยอม แต่สุดท้ายก็มาแล้ว
ยังคงจำได้ดีตอนที่คนทางบ้านรู้ข่าว แต่ละคนโกรธโมโหอย่างมาก ยิ่งมีคนที่เคยอิจฉานางคอยพูดจาเยาะเย้ยถากถางอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น กระทั่งคนในตระกูลยังมาหาถึงสำนัก หวังว่าเจ้าสำนักจะออกหน้าพูดให้ แต่สุดท้ายก็ยังลงเอยเช่นนี้ นางก็ยังมาที่หอยาสวรรค์นี่แล้ว
บางทีอาจเพราะคนที่นี่ล้วนรู้ว่านางมาที่นี่ได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้คนที่นี่จึงไม่ได้เป็นมิตรกับนางนัก ล้วนเฉยชากับนางอย่างมาก สิ่งที่ทำให้นางตะลึงและเหนือคาดมากที่สุดก็คือ คนที่นี่ กลับล้วนโดดเด่นและสะดุดตากว่าคนอื่น
คนเหล่านั้นที่ไม่ว่าไปอยู่ที่ใดล้วนนับได้ว่าเป็นคนแถวหน้า กลับยินยอมที่จะอยู่ในหอยาสวรรค์แห่งนี้ กลายเป็นคนของเฟิ่งจิ่ว…
………………………………….
