้องเล่นตุกติกในสุรานี้หรอก”
เอ่ยจบ เขาก็ยกสุราขึ้นจิบ สุราหอมเข้าปาก เย้ายวนชวนดื่มด่ำ ทำให้เขาอดหรี่ตาไม่ได้ สีหน้าเหมือนกำลังรำลึกความหลัง ท่าทางเหมือนเมามาย
“ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ได้ดื่มสุราดีเช่นนี้มาหลายปีแล้ว”
เขาดื่มสุราในแก้วจนหมด หันไปมองเฟิ่งจิ่วบนที่นั่งสูงสุด “เจ้าเมืองเฟิ่ง วันนี้ข้าเป็นแขก เจ้าเป็นเจ้าบ้าน คงจะไม่เสียดายเหล้าไหนี้หรอกกระมัง”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ้มเอ่ย “ไม่เสียดายอยู่แล้ว” เธอตยักหน้า ให้กู่เสียงเอาสุราไปวางบนโต๊ะของเขา
กู่เสียงเดินเข้าไปเอาสุราวางลง ก่อนจะถอยกลับมายืนข้างกายเฟิ่งจิ่ว ถึงแม้เขาเองก็เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์เซียน แต่ยามนี้ติดตามนายท่านทำงานอย่างการรินสุราน้ำชาเช่นนี้ เขากลับรู้สึกเต็มใจยิ่งนัก อย่างน้อย ในกลุ่มคนหนึ่งร้อยคน มีแค่เขาคนเดียวที่ติดตามรับใช้นายท่านได้
โชคดีที่นายท่านไม่รังเกียจที่เขาเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่คนหนึ่ง
นายท่านเซียวเหยายกไหสุราขึ้นดื่มหนึ่งคำ ท่าทางผ่อนคลายไม่เกรงใจ ราวกับไม่ได้มาเป็นแขกที่บ้านคนอื่นเขา แต่อยู่ในบ้านของตนเอง ตฤติกรรมสบายๆ ไม่คิดเล็กคิดน้อย กลับทำให้เฟิ่งจิ่วประทับใจเขา
เห็นเขาดื่มสุราอยู่
