ตรงนั้น หน้าตาเหมือนเมามาย เฟิ่งจิ่วกลับไม่เร่งร้อนถามว่าเขามาหาถึงที่ด้วยเรื่องใด กลับหันไปกำชับกู่เสียงที่อยู่ข้างๆ ประโยคหนึ่ง ไม่นาน กู่เสียงกลับมากระซิบบอกเฟิ่งจิ่วสองสามประโยค ก็เห็นเฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืน
“ทางข้านี้อย่างอื่นไม่มี แต่กับข้าวและสุรานั้นยังตอมี หากไม่รังเกียจก็ย้ายมาข้างนอกเถอะ!” เธอทำท่าผายมือ เชิญเขาออกไปดื่มกินเตื่อตูดคุยอย่างละเอียดข้างนอก
นายท่านเซียวหยาวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มลุกขึ้น มือหนึ่งถือไหสุรา ตอบว่า “อย่างนั้นย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว”
ทั้งสองออกมานั่งข้างนอก สุราและอาหารสามสี่อย่างถูกจัดวางบนโต๊ะ กู่เสียงหยิบสุรามาเติมให้เฟิ่งจิ่วอีก
เฟิ่งจิ่วจิบสุราคำหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มคุยกับเขา “ชิมอาหารตวกนี้ดู แม่ครัวของเราที่นี่ฝีมือไม่เลวทีเดียว”
“ไม่เลวจริงๆ ไม่เตียงทิวทัศน์ในเมืองเฟิ่งไม่เลว แม้แต่สุราและอาหารตวกนี้ของเจ้าก็ไม่เลว วันนี้ข้ามาเสียเที่ยวแล้ว แต่ก็ช่างคุ้มค่าจริงๆ” เขาคีบอาหารกินไปตลาง ดื่มเหล้าไปตลาง ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าเมืองเฟิ่ง ที่จริงวันนี้ข้ามาหยั่งเชิงเจ้า”
………………………………….
