ะริก ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขามองคนคนนั้นใช้เข็มเงินทดสอบกับเนื้อย่างนั่น เห็นเข็มเงินจิ้มเข้าไปแล้วถูกดึงออกมายังคงเงางับดังเดิม ก็อดตะโกนอย่างดีใจไม่ได้ว่า “เนื้อย่างไม่มีพิษ!”
เขาทดสอบเหล้าอีกครั้ง ไม่มีพิษเช่นกัน จึงกหันไปบอกกับคนที่เหลือ “เนื้อกับเหล้านี่ไม่มีพิษ!” เอ่ยจบ ก็รีบตักเหล้าขึ้นมาหนึ่งถ้วย และปาดเนื้อชิ้นใหญ่มากิน
คนที่เหลือเห็นเขากินคำโตก็ยังไม่เป็นไร อดกลืนน้ำลายตามไม่ได้ ต่างเดินเข้าไปหา
“ทำอะไรกันอยู่!”
เสียงเย็นเยียบของจอมมารดังมา เท้าของกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้าไปชะงักหยุด หันกลับไปมองนายท่านที่เดินเข้ามา
“นายท่าน ข้างหน้ามีของกิน” ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งบอกเสียงเบาๆ
“ของกิน เหอะ! พวกเจ้าลืมแล้วหรือว่ามาทำอะไรกัน ใครให้พวกเจ้ามากินอยู่ที่นี่ ค้นให้ทั่ว! ลากตัวคนออกมาฆ่าให้หมด!”
เสียงเย็นเยียบแฝงแววสังหารของจอมมารดังขึ้น ทุกคนใจสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบรับคำ “ขอรับ!” จากนั้นก็แยกย้ายกันไปตามหาทั่วเมือง
“ยังไม่รีบไปอีก” จอมมารถลึงตาจ้องผู้ฝึกวิชามารที่กำลังกินเนื้อ ยกเท้าขึ้นถีบเขา
คนคนนั้นวิ่งไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน ยังไม่ลืมกลืนเนื้อที่ยัดเข้าปากลงท้องไปด้วย เวลานี้ จอม
