มารทิ้งตัวนั่งลงข้างกองไฟ สั่งให้ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งข้างๆ ปาดเนื้อให้เขาหนึ่งชิ้น และตักเหล้าให้เขาหนึ่งถ้วย
ขณะกินเนื้อและดื่มเหล้า เขาสบถเสียงต่ำ “คนในเมืองเฟิ่งก็ช่างรู้จักเสพสุขเสียจริง! พวกเรายังไม่มีเหล้า พวกเขากลับไม่รู้ไปเอาของดีอย่างนี้มาจากไหน!”
ผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็รีบประจบ “นายท่าน รอพวกเราฆ่าคนในเมืองเฟิ่งหมดแล้ว ของของพวกเขา ก็กลายเป็นของพวกเราแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นยังจะกลัวไม่มีเหล้าดื่มอีกหรือ”
“ฮ่าๆๆๆๆ! พูดได้ดี!” จอมมารแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง โบกมือเอ่ย “เจ้าก็ตักเหล้ามาดื่มสักถ้วยเถอะ!”
ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นดวงตาเป็นประกาย รีบก้มหัว “ขอบคุณนายท่าน” จากนั้นก็เดินไปตักเหล้าขึ้นมาหนึ่งถ้วย ดื่มดังอึกๆ เหมือนดังดื่มน้ำอย่างไรอย่างนั้น
หลายปีแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสสุรา ตอนนี้เมื่อได้ชิม รู้สึกได้ถึงความงดงามที่ไม่อาจบรรยายได้
แต่ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มเหล้ากินเนื้ออยู่ทางนี้ พลันนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นกลางเมือง “เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร ซี้ด! คันมาก! คันมาก…”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ! ข้าจะฆ่าพวกเจ้า! จะฆ่าพวกเจ้า!”
………………………………….
