ิบคน”
“ขอรับ” คนตระกูลกู่ขานรับ ก่อนเดินเข้าไปยืนเรียงแถว ส่วนผู้นำตระกูลเฒ่ากับผู้อาวุโสใหญ่ขณะกำลังเดินไปเข้าแถวด้วย กลับถูกเฟิ่งจิ่วเรียกไว้
“อาวุโสกู่ อาวุโสใหญ่ พวกท่านสองคนไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมแล้ว ข้ามีเรื่องอื่นมอบหมายให้พวกท่านแทน”
“ขอรับ” ทั้งสองรับคำ กลับไปยืนนิ่งอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว
นอกจากหญิงวัยกลางคนพวกนั้นและเด็กเล็กรวมถึงเด็กโต รวมจำนวนคนที่ยืนเรียงแถวกันอยู่มีทั้งหมดหนึ่งร้อยคน ด้วยเหตุฉะนี้ เฟิ่งจิ่วจึงแบ่งพวกเขาออกเป็นกลุ่ม กลุ่มละสิบคน
“เจ้า เจ้า แล้วก็พวกเจ้า ออกจากแถวมา” เฟิ่งจิ่วเลือกคนให้ออกมาจากแถว
ผู้ฝึกตนที่ถูกเลือกก้าวออกจากแถว จากนั้นยืนรอเงียบๆ
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “พวกเจ้าสิบคนเป็นหัวหน้าของแต่ละกลุ่ม จงรับผิดชอบสมาชิกในกลุ่มของตนเองให้ดี ต้องดูแลควบคุมตั้งแต่คำพูดและกฎเกณฑ์ทั่วไป แต่ก่อนพวกเจ้าชื่ออะไรข้าไม่อยากรู้ ต่อไปข้าให้อาวุโสกู่มอบแผ่นป้ายให้พวกเจ้า หลังจากได้รับแผ่นป้าย นั่นก็คือรหัสชื่อของพวกเจ้าในอนาคต”
“ขอรับ”
ทุกคนนัยน์ตาไหวระริก ต่างขานรับพร้อมกัน สำหรับการใช้รหัสแทนชื่อนี้ พวกเขายินยอมอย่างมาก เพราะเมื่อทำเช่นนี้ ไม่ว่าในอดีตพวกเขา
