เธอสวมชุดผู้ชายแน่ๆ ชั่วขณะนี้ เขาไม่รู้แล้วว่าตกลงคนคนนี้เป็นหญิงหรือชายกันแน่
“คนอื่นก็ลองว่ามาเถอะ! เวลาพูด ดวงตาให้มองมาที่ข้า” เธอมองคนที่เหลือด้วยท่าทางเฉื่อยชาเกียจคร้าน
อีกเก้าคนที่เหลือเองก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการฟังคำตอบแบบใดกันแน่ ด้วยเหตุนี้ คำตอบที่ตอบออกมาล้วนแตกต่างกันออกไป กู่เสียงรับผิดชอบพาคนข้างนอกเข้ามาทีละกลุ่ม…
ท่ามกลางคนกลุ่มสุดท้าย มีชายฉกรรจ์ที่เฟิ่งจิ่วหมายตาในตอนแรกรวมอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้ เธอมองเขาด้วยความสนใจ ถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงอยากเข้ามาอยู่ในเมืองเฟิ่ง และกลายเป็นลูกน้องของข้า”
“เพราะที่นี่ของเจ้าเป็นที่เดียวที่รับแค่ผู้ฝึกเซียน และยังเป็นสถานที่ที่มีเด็กและผู้หญิงด้วย” ชายฉกรรจ์คนนั้นมองเฟิ่งจิ่ว ขณะตอบออกไปตามความจริง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืน คนจำนวนหนึ่งร้อยหกสิบห้าคน ถูกเธอแยกให้ยืนอยู่สองกลุ่มซ้ายขวา ด้านซ้ายมีคนยืนอยู่เจ็ดสิบห้าคน ด้านขวามีคนเก้าสิบคน
“คนด้านซ้ายอยู่ต่อ คนด้านขวาพาออกไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วออกคำสั่ง ให้พวกเขาพาคนออกไป
ทว่า คนด้านขวากลับมีคนอึ้งค้าง จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างโกรธโมโห “ทำไมพวกข้าจึงถูกคัดออก ข้าพูดเหมือ
