ระริก ดูท่า เธอต้องรีบจัดระเบียบเมืองภูเขานิล สร้างค่ายกลและเขตอาคมคุ้มกันที่นี่ขึ้นมาใหม่ ป้องกันคนอื่นมาโจมตี
เหล่าสัตว์ร้ายที่ตกอยู่ในสภาวะคึกและคลุ้มคลั่งมาเป็นเวลาสองวันหนึ่งคืน ตอนนี้ค่อยๆ นอนหมอบลงไปอย่างอ่อนล้าโรยแรง ราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมด ไม่มีแม้กระทั่งแรงยืน
เฟิ่งจิ่วหันไปมองกู่เสี่ยง กำชับว่า “เจ้าลองนับจำนวนสัตว์ร้ายพวกนี้ดูว่ายังมีชีวิตอยู่อีกกี่ตัว ข้าไปสร้างค่ายกลคุ้มกันเมืองภูเขานิลใหม่อีกครั้งก่อน”
“ขอรับ!” กู่เสียงรับคำ จากนั้นก็ลงไปข้างล่างเริ่มนับจำนวนสัตว์ร้ายที่ยังมีชีวิตอยู่
ยามหัวค่ำ เฟิ่งจิ่วได้สร้างเขตอาคมและค่ายกลขึ้นมาเพื่อใช้คุ้มกันเมืองภูเขานิลร่วมกันจนเสร็จสิ้น สัตว์ร้ายที่อยู่ในระดับสัตว์เทวะขั้นสุดยอดถูกกู่เสียงใช้โซ่เหล็กสีดำล่ามไว้ แยกกันมัดไว้ที่ด้านซ้ายและด้านขวาของประตูเมือง ให้ทำหน้าที่เป็นสัตว์ร้ายเฝ้าประตูเมือง
พวกเขาไล่สัตว์ร้ายที่เหลือออกไป เก็บสัตว์ร้ายที่ถูกฆ่า ลากศพของผู้ฝึกวิชามารในเมืองมากองกันก่อนจุดไฟเผา หลังจากทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จ เวลาก็ล่วงเลวมาถึงเช้าตรู่ของอีกวันแล้ว
ตอนใกล้เที่ยง ผู้นำตระกูลกู่พาพวกเขาที่เหลือมุ่งเดินทา
