ตอนที่ 2299 ใครใช้ให้พวกเจ้ามาเจอข้า
ผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ไม่ไกลกลุ่มนั้นเมื่อได้ยินเสียง กลับได้ยินไม่ค่อยชัดเจนนัก คนที่เป็นหัวหน้าหันกลับไปมองข้างหลัง ถามว่า “พวกเจ้าฟังออกหรือไม่ว่าเขาจะโกนว่าอะไร?”
“ฟังไม่ออก เสียงคำรามของสัตว์ร้ายในป่านี้ดังเกินไป”
ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งเอ่ย หรี่ตาเพ่งมองไปรอบๆ เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทำไมข้ารู้สึกว่าวันนนี้ป่าแห่งนี้ไม่ค่อยปกติ? พวกเจ้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายที่กระจายอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกกระวนกระวายบ้างหรือ?”
“ชวนให้รู้สึกกระวนกระวายหรือ?”
เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งจึงรับคำ “อืม เสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ดังก้องไปทั่วป่านี่ชวนให้รู้สึกกระวนกระวายจริงๆ แต่ที่นี่ไม่มีคลื่นสัตว์ร้าย สัตว์ร้ายพวกนั้นถูกขังไว้ในป่าอสูรหมดแล้ว สถานที่เช่นที่นี่ก็มีไม่มาก รวมตัวกันแล้วก็ไม่ถึงขั้นกลายเป็นคลื่นสัตว์ร้าย”
“ถูกต้อง หากไม่ใช่รู้ว่าที่นี่ไม่มีคลื่นสัตว์ร้าย ตอนได้ยินเสียงนี้ พวกเราคงถอยไปนานแล้ว” ผู้ฝึกวิชามารอีกคนเอ่ยสำทับ
พวกเขาล้อมวงกันพูดคุยถกเถียง ทันใดนั้น หางตาของผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งเหลือบเห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวที่นั่งอยู่ยนขนนกหลากสีซึ่งกำลังเคลื
